Jive dance

ประวัติของจังหวะไจว์ฟ

ไจว์ฟเป็นจังหวะเต้นรำที่มีจังหวะจะโคนและการสวิงค์ซึ่งได้รับอิทธิพลมาจาก ROCK’N’ROLL, BOGIE และ AFRICAN /AMERICAN SWING ต้นกำเนิดของ ไจว์ฟมาจาก NEW YORK , HALEM ใน ค.ศ. 1940 ไจว์ฟ ได้ร่วมกันถูกพัฒนาไปสู่จังหวะ จิกเตอร์บัคจ์ (JITTERBUG) และจากนั้น MR. JOS BRADLY และ MR. ALEX MOORE ชาวอังกฤษ ได้พัฒนาจังหวะดังกล่าว จากนั้นมาไจว์ฟจึงได้เข้าสู่การแข่งขันในระดับสากล รูปแบบของจังหวะ ไจว์ฟ     จังหวะสุดท้าย "ไจว์ฟ" ที่ซึ่งคู่เต้นรำควรแสดง การใช้จังหวะ (Rhythm) ซึ่งเป็นความต้องการของผู้ชม "จังหวะและก็จังหวะ" ผสมผสานกับความสนุกสนาน และการใช้พลังอย่างสูง การเน้นจังหวะล้วนอยู่ที่ขาทั้งคู่ ที่แสดงให้เห็นถึงการ เตะ และการดีดสบัดปลายเท้า     คู่เต้นรำต่างเอาใจใส่กับการเคลื่อนที่ไปรอบๆ เต้นเข้าและเต้นออกรอบจุดศูนย์กลางที่เคลื่อนไหวอยู่ การเต้นลักษณะนี้มือต้องจับ (Hold) กันไว้ ข้าพเจ้าต้องการที่จะเห็นสไตล์การเต้นแบบมาตรฐาน ที่ได้รับอิทธิพลโดยวัฒนธรรมชาวยุโรป อย่างเช่น Rock 'n' Roll มากกว่ารูปแบบการเต้นของไจว์ฟ ที่มีรากเหง้ามาจากอัฟริกา (สวิงค์ )     การออกแบบท่าเต้น ควรสมดุลย์ร่วมกับลีลาที่ผสมผสานกลมกลืนของการเต้น ที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และการแสดงเดี่ยว ที่ต้องทำให้เกิดผลสะท้อนกลับของผู้ชม การเต้นจังหวะนี้ หากมีปฏิกิริยาตอบรับจากผู้ชม จะมีผลทำให้คู่เต้นรำมีกำลังใจยิ่งขึ้น ลักษณะเฉพาะของจังหวะ ไจว์ฟ เอกลักษณ์เฉพาะ                การมีจังหวะจะโคน การออกท่าทาง เตะ และดีดสบัด  การเคลื่อนไหว                    ไม่คืบไปข้างหน้า มุ่งหน้าไปและมา จากจุดศูนย์กลางของการเคลื่อนไหว  ห้องดนตรี                            4/4 ความเร็วต่อนาที                   44 บาร์ต่อนาที ตามกฎ IDSF การเน้นจังหวะ                     บนบีทที่ 2 และ 4  เวลาที่ใช้ในการ                   1 นาทีครึ่ง ถึง 2 นาที  แข่งขัน                               ฉับพลัน ตรง และการเคลื่อนไหวที่แผ่วเบา หลักพลศาสตร์                      การสื่อความหมายของจังหวะ ไจว์ฟ     สไตล์สากลของจังหวะนี้ ควรแสดงให้เห็นถึงการใช้เท้า เตะ และดีดสบัด ขณะที่แบบเก่าดั้งเดิม ใช้ส่วนของร่างกาย (Torso) และส่วนของสะโพกมากกว่า ปัจจุบันในการแข่งขันคุณจะเห็นการผสมผสานของการเต้นทั้งสองสไตล์ ก็สุดแล้วแต่คุณว่าจะชอบสไตล์ไหน และให้คอยติดตามผลที่ได้รับจากกรรมการตัดสิน